Claude Monet – The Water Lily Pond: Green Harmony, 1899, Musée d’Orsay, Paris
Οι οφθαλμικές παθήσεις, από τις οποίες εικάζεται ότι έπασχαν σπουδαίοι ζωγράφοι, επηρέασαν την τεχνοτροπία τους.
Ο Κλοντ Μονέ έπασχε από καταρράκτη και δεν ήθελε να χειρουργηθεί. Αυτό επηρέασε δραματικά τη ζωγραφική του οδηγώντας τον σε μια πρωτοποριακή αφαιρετική τεχνική, καθώς λόγω της θολής του όρασης, τα σχήματα έχασαν το περίγραμμά τους. Χρησιμοποιούσε έντονα, λασπώδη κόκκινα, κίτρινα και καφέ χρώματα, γιατί ο καταρράκτης λειτουργεί ως κιτρινωπό-καφέ φίλτρο στο μάτι.
Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος λέγεται ότι έπασχε από υψηλό αστιγματισμό και ζωγράφιζε πολύ επιμηκυμένες όλες τις φιγούρες του. Αμφισβητείται όμως αυτή η υπόθεση, και στους πίνακές του, οι επιμήκεις μορφές συμβολίζουν την πνευματική ανάταση, την υπέρβαση του γήινου κόσμου και την και πορεία προς τον ουρανό.
Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι είχε στραβισμό, διαλείπουσα εξωτροπία. Ετσι, αυτό που κοιτούσε έμοιαζε περισσότερο με έναν δισδιάστατο καμβά, παρά με μία τρισδιάστατη οθόνη όπως είναι φυσιολογικά – λέει ο ερευνητής Tyler – εξηγώντας πως με αυτόν τον τρόπο του ήταν πιο εύκολο να «μεταφράσει» πράγματα σε έναν καμβά ζωγραφικής. Και σε συνδυασμό με τη φυσιολογική λειτουργία του άλλου ματιού του, ο Ντα Βίντσι μπορούσε επίσης να έχει μία καλή κατανόηση των τρισδιάστατων αντικειμένων, και αυτή του η ικανότητα τον βοήθησε να βρίσκει τις κατάλληλες σκιάσεις και να δίνει την αίσθηση του βάθους.
Ο Paul Cézanne ήταν μύωπας και έπασχε από διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, αλλά δεν ήθελε να φορέσει γυαλιά για να διορθωθεί το διαθλαστικό του σφάλμα, γιαυτό τα τοπία του είναι θολά και δυσδιάκριτα. Λόγω της μυωπίας, τα κοντινά του έργα (όπως οι νεκρές φύσεις και τα πορτραίτα) αποδίδονταν με μεγάλη λεπτομέρεια, ενώ τα μακρινά τοπία του (όπως η Mont Sainte-Victoire) συχνά είχαν μια πιο θολή ή παραμορφωμένη προοπτική και μαλακές γραμμές.
Οπως και να ήταν, όλοι τους μάς άφησαν παρακαταθήκη εξαιρετικά έργα!!
Paul Cézanne, Mont Sainte-Victoire
