«Αυτοπροσωπογραφία με Κολιέ από Αγκάθια και Κολιμπρί», 1940,
Ενα έργο γεμάτο από βαθιούς συμβολισμούς, της Μεξικανής Frida Kahlo (1907-1954)
Τα μάτια στα έργα της Φρίντα Κάλο αποτελούν το κεντρικό κανάλι έκφρασης του αβάσταχτου σωματικού και ψυχικού της πόνου, λειτουργώντας ως ένας «καθρέφτης» που καθηλώνει τον θεατή. Ενώ το σώμα της συχνά απεικονίζεται ακρωτηριασμένο, δεμένο ή πληγωμένο, μετά από το σοβαρό τροχαίο ατύχημα που είχε και τις πολλαπλές επεμβάσεις που ακολούθησαν, το βλέμμα της παραμένει σταθερά ακλόνητο, ευθύ και διαπεραστικό, δημιουργώντας μια μοναδική αντίθεση ανάμεσα στην ευαλωτότητα και τη δύναμη.
Το «Ατάραχο» Βλέμμα (The Mask-like Stare): Στις περισσότερες αυτοπροσωπογραφίες της, η Κάλο δεν παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου της από τον πόνο. Το πρόσωπό της μοιάζει με ανέκφραστη μάσκα, αλλά τα μάτια της κοιτάζουν επίμονα και απευθείας τον θεατή. Αυτή η καθηλωτική ματιά μεταφέρει έναν βουβό, χρόνιο πόνο που δεν ζητά οίκτο, αλλά αναγνώριση.
